Δευτέρα 16 Σεπτεμβρίου 2019 11:54
MedInfo
Εκτύπωση σελίδας  Στείλ'το σε φίλο 
 


Θεματική Αναζήτηση:


Απόψεις
Σημαντικές αλλαγές στο ευρύτερο περιβάλλον
Επιμέλεια: Δ. Πανταζής - Φαρμακοποιός 
Δημοσιεύθηκε: Στις 04/06/2008 ώρα: 16:40
Μικρότερη γραμματοσειρά Επαναφορά γραμματοσειράς Μεγαλύτερη γραμματοσειρά
Από το 1900 μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1990 ο πληθυσμός της γης τριπλασιάστηκε, ενώ η παγκόσμια οικονομία επεκτάθηκε 20 περίπου φορές περισσότερο. Η κατανάλωση των ορυκτών καυσίμων αυξήθηκε κατά 30 περίπου φορές και η βιομηχανική παραγωγή κατά 50 περίπου φορές. Τα 4/5 αυτής της ανάπτυξης πραγματοποιήθηκαν μετά το 1950.

Αυτές οι παγκόσμιες αλλαγές προκάλεσαν και προκλήθηκαν, από αλλαγές στην ανθρώπινη συμπεριφορά, στην οικονομία, στην πολιτική, στους θεσμούς και φυσικά δημιούργησαν μια νέα πραγματικότητα ή καλλίτερα πραγματικότητες που δεν έχουν ακόμα βρει την πλήρη αντανάκλαση τους στην ανθρώπινη συμπεριφορά.

Πολλές από αυτές τις αλλαγές, με τις οποίες τα παιδιά μας μεγάλωσαν, και οι οποίες «βελτίωσαν» την ζωή μας σε σχέση με την προηγούμενη γενιά, έχουν δημιουργήσει τεράστια προβλήματα στο περιβάλλον (εξάντληση των φυσικών πόρων και βλαπτικές επιδράσεις στο οικοσύστημα), αλλά και στους ανθρώπους (έξαρση ασθενειών, παχυσαρκία, κλπ) μέσα στο οποίο είμαστε υποχρεωμένοι να ζήσουμε, ανεξάρτητα από το κοινωνικό σύστημα που θα επιλέξουμε να έχουμε.

Φυσικά ήδη από το 1972 πολλές κυβερνήσεις είχαν αρχίσει να αναγνωρίζουν ότι η καταστροφή του περιβάλλοντος, με τους ρυθμούς που ακολουθούσε η ανάπτυξη των κοινωνιών, υπονόμευε το μέλλον των ίδιων των οικονομιών και των κοινωνιών. Τότε όμως, μέσα στην καρδιά του ψυχρού πολέμου, και κάτω από την πίεση της ραγδαίας ανάπτυξης που παρατηρούνταν σε πάρα πολλές αναπτυγμένες κοινωνίες, κανείς δεν ασχολούνταν με αυτά στα σοβαρά. Μπορώ μάλιστα να δηλώσω, από την προσωπική μου εμπειρία, ότι όλο το βάρος της αντιπαράθεσης δίνονταν σε αυτό που καλείται οικονομική ανάπτυξη και οι διαφοροποιήσεις αφορούσαν κυρίως την «κοινωνική ευαισθησία» των διαφορετικών συστημάτων ή κυβερνήσεων σε όρους δαπανών υγείας, παιδείας, και ανεργίας. Το κύριο μέλημα της «κοινωνίας» ταυτίζονταν με τον αγώνα για την αύξηση των αποδοχών και της κατανάλωσης το οποίο (ηθελημένα ή άθελα) κατέληξε σε αυτό που καλείται σημερινή καταναλωτική κοινωνία με ουρές και διαπληκτισμούς για ένα δοχείο βενζίνη. Αυτή ακριβώς ή κοινή αντίληψη και συμφωνία που υπήρχε γύρω από την κλασική οικονομική σκέψη δημιούργησε την γενιά του «ζω για να καταναλώνω» ή «υπάρχω μόνο αν καταναλώνω» και «είμαι αυτό που καταναλώνω». Φυσικά δεν ήταν όλοι κερδισμένοι από αυτή την ιστορία «πάθους» και «λατρείας» για κατανάλωση και ταύτιση της ανάπτυξης με την αύξηση της κατανάλωσης. Μεγάλα στρώματα του πληθυσμού περιθωριοποιήθηκαν ακόμη περισσότερο σε σχέση με το παρελθόν και έχουν απόλυτα δίκιο εκείνοι που ισχυρίζονται ότι αυτά τα στρώματα του πληθυσμού ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας και ότι η σχετική φτώχεια μεγάλωσε ακόμη περισσότερο.

Το 1983 η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών αποφάσισε την ίδρυση μιας ανεξάρτητης επιτροπής: της «Παγκόσμιας Επιτροπής για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη» (World Commission on Environment  & Development). Σε αυτή την επιτροπή συμμετείχαν 23 επίτροποι από 22 διαφορετικές χώρες, γεωγραφικά κατανεμημένες έτσι ώστε να υπάρχει ισορροπημένη αντιπροσώπευση και στις οποίες συμμετείχαν όλες οι ομάδες που είχαν εξουσία. Η πλειοψηφία προέρχονταν από τις αναπτυσσόμενες χώρες. Σημαντικά ονόματα όπως η Gro Harlem Brundtland (ηγέτης της αντιπολίτευσης – εκείνη την εποχή – στην Νορβηγία και μετέπειτα πρωθυπουργός στην χώρα αυτή) και ο Mansour Khalid (υπουργούς εξωτερικών του Σουδάν) διετέλεσαν πρόεδρος και αντιπρόεδρος αυτής της επιτροπής. Ο Jim MacNEIL ήταν τότε γενικός γραμματέας της παγκόσμιας επιτροπής για την ανάπτυξη και το περιβάλλον και ο βασικός «αρχιτέκτονας» της έκθεσης της επιτροπής το 1986 με τίτλο «το Κοινό μας Μέλλον» (Out common Future). Επίσης ήταν σύμβουλος του πρώην πρωθυπουργού του Καναδά Pierre E. Trudeau για το περιβάλλον και διετέλεσε επί 7 έτη διευθυντής για το περιβάλλον του ΟΟΣΑ (Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης).

Η επιτροπή οργάνωσε ανοικτές δημόσιες συζητήσεις σε κάθε περιοχή του πλανήτη, από την Τζακάρτα, μέχρι την Μόσχα, το Όσλο και το Sao Paolo της Βραζιλίας. Όπως μας δηλώνει ο Jim MacNEIL, γενικός γραμματέας αυτής της επιτροπής εκείνη την εποχή, η επιτροπή συνάντησε και συνέλεξε στοιχεία από περίπου χίλιους ειδικούς, πολιτικούς ηγέτες, και ενδιαφερομένους πολίτες από τις 5 ηπείρους. Από αυτές τις συναντήσεις, δηλώνει ό Jim MacNEIL (Scientific American Σεπτέμβριος 1989), μάθαμε από πρώτο χέρι για τις αντιφάσεις μεταξύ της πραγματικότητας για το περιβάλλον και της οικονομικής ανάπτυξης – που συνολικά εμπλέκονταν στις καθημερινές ζωές των ανθρώπων των κοινωνιών και των βιομηχανιών – καθώς και των τεχνικών διακρίσεων που χαράσσονταν μεταξύ των δύο, από ακαδημαϊκούς, οικονομικούς και πολιτικούς θεσμούς.

Η επιτροπή όπως μας ενημερώνει ο MacNEIL εργάστηκε σκληρά και δημιούργησε την έκθεση στην οποία αναφερθήκαμε και προηγουμένως (Το κοινό μας μέλλον). Όλα αυτά τα χρόνια το κύριο ερώτημα που υπήρχε ήταν: αν θα μπορούσαμε να διαχειριστούμε την ανάπτυξη, που είχε προγραμματιστεί για τις επόμενες 5 δεκαετίες, στην βάση της βιωσιμότητας, τόσο από οικονομικής, όσο και από περιβαλλοντολογικής σκοπιάς.  Η απάντηση όπως είχε ειπωθεί τότε δεν ήταν εύκολη γιατί τα εμπόδια στην βιωσιμότητα ήταν κατά κύριο λόγο κοινωνικά, θεσμικά και πολιτικά. Σήμερα ξέρουμε ότι αυτό είναι μια πραγματικότητα. Έχουν περάσει περίπου 20 χρόνια από τότε που παρουσιάστηκαν αυτές οι επισημάνσεις και ακόμα οι «αναπτυγμένες» κοινωνίες δεν έχουν κατανοήσει ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη αποτελεί μια μορφή αντίδρασης του οικολογικού συστήματος της γης στο οικονομικό σύστημα των ανθρώπων. Έχουν περάσει τόσα χρόνια και ακόμα δεν έχει γίνει κατανοητό ότι πολλές αναπτυσσόμενες χώρες, αλλά και πολλές βιομηχανοποιημένες, στηρίζουν την ανάπτυξη τους στην εκμετάλλευση των φυσικών «πόρων τους», που αποτελούν το φυσικό απόθεμα ζωής για όλους εμάς, αλλά το κυριότερο για τις επόμενες γενιές.

Για παράδειγμα την δεκαετία του 1950 η Αιθιοπία είχε το 30% του εδάφους της καλυμμένο με δάση. Το 1977 το ποσοστό αυτό είχε πέσει στο 12% και το 1989 περίπου 1%. Ανάλογη πορεία ακολουθεί η Ινδία. Την ανάπτυξη της Κίνας, ξέρουμε πολύ καλά όλοι σήμερα, την πληρώνει ολόκληρος ο πλανήτης σε όρους περιβαλλοντολογικής υποβάθμισης.

Η δυσκολία βρίσκεται στην μετατροπή της επιστημονικής γνώσης σε πολιτική πράξη και η δυσκολία αυτή έγκειται στο γεγονός ότι οι αναγκαίες αλλαγές απαιτούν αλλαγές στην συμπεριφορά εκατομμυρίων ανθρώπων, αλλαγές που καλούνται να μεταβάλλουν την καθημερινότητα τους και τις συνήθειες τους. Για να γίνει πιο κατανοητό αυτό που λέμε θα προσπαθήσουμε να το εξηγήσουμε μέσα από ένα παράδειγμα, το οποίο προέρχεται από την σφαίρα της ανακύκλωσης του χαρτιού. Έτσι, όπως αναφέρεται στο άρθρο του MacNEIL στο Scientific American (Σεπτέμβριος 1989), αν ο Καναδάς κατόρθωνε να ανακυκλώνει τις εφημερίδες στα επίπεδα της Ιαπωνίας, τότε θα σώνονταν 80 εκατομμύρια δέντρα τον χρόνο, δηλαδή περίπου 40.000 εκτάρια δάσους. Αυτό όμως απαιτεί μια μικρή αλλαγή, μια συνειδητή προσπάθεια απομάκρυνσης από τις κακές μας συνήθειες. Η πολιτική πράξη δεν είναι απλά μια απόφαση κυβερνήσεων, αλλά μια απόφαση της συντεταγμένης πολιτείας που την απαιτούν οι πολίτες. Αν οι πολίτες δεν γνωρίζουν τι θέλουν και δεν είναι διατεθειμένοι να προσπαθήσουν για αυτό που θέλουν, τότε οι κυβερνήσεις κάνουν ότι θέλουν.

Οι σημερινές επαναστάσεις ξεκινούν από την συνειδητή αλλαγή της συμπεριφοράς μας. Η στροφή προς μια βιώσιμη οικονομία δεν μπορεί ούτε να καθοδηγηθεί, ούτε να επιβληθεί από «πρωτοπόρους», ούτε να επιτευχθεί μακριά από την καθημερινή συνειδητή συμπεριφορά και στάση των πλατιών μαζών. Το μεγάλο πρόβλημα βρίσκεται στο γεγονός ότι στις αναπτυγμένες χώρες η μη βιώσιμη ανάπτυξη, η ανάπτυξη δηλαδή που ακολουθήθηκε όλα αυτά τα χρόνια και η οποία καθοδηγείται από την κλασική οικονομική σκέψη, αυτή της αύξησης του ΑΕΠ, δημιούργησε «πλούτο» και «ανέσεις» που έχουν δημιουργήσει αυτό που καλείται συνείδηση του σύγχρονου καταναλωτή. Μια συνείδηση που βασίζεται στο παράλογο. Ας σκεφθούμε για παράδειγμα, πόσες από τις καθημερινές μας συμπεριφορές (κάπνισμα, φαγητό, επικίνδυνη οδική συμπεριφορά, στρες) προσφέρουν «ηδονή» και «απολαύσεις» που οδηγούν σε ασθένειες, αναπηρίες, ανικανότητες (φυσικές και πνευματικές) και φυσικά τεράστια κόστη υγείας τα οποία απαιτούμε μετά να καλυφτούν από την κοινωνία. Αν αυτό δεν είναι η λογική του παραλόγου τότε ποια είναι; Ας σκεφτούμε ακόμα ότι μας προτείνουν να εργαζόμαστε μέχρι τα 65 ή και 67 έτη της ζωής μας, χωρίς αλλαγές στο εργασιακό περιβάλλον ή στον τρόπο δουλειάς και χωρίς μέτρα που να αποσκοπούν στη βελτίωση των γνώσεων και των δεξιοτήτων, ενώ ταυτόχρονα θεωρούν ότι οι άνω των 50 ετών είναι αντιπαραγωγικοί και δεν προσλαμβάνονται από τις εταιρείες (ιδιωτικές ή του δημοσίου). Αν αυτό δεν είναι παράλογο τότε τι είναι παράλογο;

«Δεν μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματα του σήμερα με το ίδιο επίπεδο σκέψης που είχαμε όταν τα δημιουργούσαμε»
Albert Einstein

Επιστροφή


Αναλύσεις - Μελέτες
Γρίπη - H1N1
Παιδεία και Κοινωνία
Ασφαλιστικό
Ασφαλιστικό - Κόμματα
Ασφαλιστικό - Οικονομία

Μας ενδιαφέρει όλους
Διατροφή
Αλλεργίες
Aids / HIV
Διαβήτης
Ισορροπημένη Διατροφή
Εγκυμοσύνη
Καρδιολογικά Θέματα
Καρκίνος
Ουρολογικά Θέματα
Παχυσαρκία
Πνεύμονας...Ζωής
Οφθαλμολογία
Σεξουαλική Υγεία
Στοματική Υγιεινή
Το Γνωρίζατε αυτό;
Ορθοπεδικά Θέματα
Περιοχή μελών
* Ξέχασα τον κωδικό
*Εγγραφή νέου μέλους
Θέματα
Υγεία & Οικογένεια
Υγεία & Πρόληψη
Υγεία & Άντρας
Υγεία & Γυναίκα
Υγεία & Παιδί
Υγεία & 3η Ηλικία
Υγεία & Ομορφιά
Υγεία & 4 Εποχές
Υγεία & Διατροφή
Υγεία & Ευ Ζήν
Υγεία & Sex
Ψυχική Υγεία

Newsletter
Newsletter
Αρχική Σελίδα | Όροι Χρήσης | Προστασία Προσωπικών Δεδομένων

Οι πληροφορίες οι οποίες παρέχονται στον διαδικτυακό τόπο medinfo.gr δέν έχουν συμβουλευτικό,
αλλά καθαρά πληροφοριακό χαρακτήρα. Παρακαλόύμε συμβουλευτείτε τον ιατρό σας.


© 2019 Medinfo   Κατασκευή ιστοσελίδων: ATnet Communications Α.Ε.