Δευτέρα 16 Σεπτεμβρίου 2019 11:04
MedInfo
Εκτύπωση σελίδας  Στείλ'το σε φίλο 
 


Θεματική Αναζήτηση:


Απόψεις
Βιομηχανία και φάρμακα
Επιμέλεια: Δαγρές Γιάννης - Φαρμακοποιός Μέλος του Δ.Σ. του Φαρμακευτικού Συλλόγου Αττικής (Φ.Σ.Α.) 
Πηγή: Ελληνική & Διεθνής Αρθρογραφία   
Δημοσιεύθηκε: Στις 13/10/2008 ώρα: 12:24
Μικρότερη γραμματοσειρά Επαναφορά γραμματοσειράς Μεγαλύτερη γραμματοσειρά
Από το μέλος του Δ.Σ. του Φαρμακευτικού Συλλόγου Αθηνών Γιάννη Δαγρέ λάβαμε και δημοσιεύουμε τις απόψεις του σχετικά με την φαρμακοβιομηχανία και τον τρόπο λειτουργίας της στην χώρα μας.

Με ανάμεικτα συναισθήματα διάβασα στο φύλλο της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ (Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου 2008, «ΑΠΟΨΕΙΣ»), το κείμενο του αγνώστων λοιπών στοιχείων κου. Μ.Παύλου σχετικά με τα Φαρμακεία που είχε τίτλο «Συντεχνίες και φάρμακα».

Θα ήθελα λοιπόν επ’ αυτού να επισημάνω τα εξής:

Σύμφωνα με την Αγορανομική Διάταξη Αρ.6 της 12/12/2005, καθορίζονται τα ποσοστά κέρδους των φορέων διαμόρφωσης της τιμής των φαρμάκων με τρόπο κατά τον οποίο προκύπτουν τα εξής:

Για κάθε 100Ε που δαπανώνται στην Ελλάδα για φάρμακα εκτός Νοσοκομείων, τα 23,09Ε τα εισπράττουν οι φαρμακοποιοί
των Φαρμακείων, το 9,02Ε  το Κράτος (ΦΠΑ), το 5,05Ε  οι Φαρμακαποθήκες και τα υπόλοιπα 62,84Ε τα εισπράττει η
Φαρμακευτική Βιομηχανία.

Συνεπώς, τη μερίδα του λέοντος της Φαρμακευτικής Δαπάνης στη χώρα μας (62%) σε απόλυτα μεγέθη, την καρπώνονται οι Φαρμακευτικές Εταιρίες αποκλειστικά.

Άρα το 33% του συνολικού κόστους των φαρμάκων δεν πηγαίνει στα Φαρμακεία και η επισήμανση αυτή είναι λανθασμένη.
Τι κάνει όμως η Βιομηχανία με όλα αυτά τα λεφτά που εισπράττει;

Διεθνώς, το ποσοστό επί του τζίρου της που επενδύεται σε έρευνα (η πραγματική ποιότητα της οποίας δεν είναι θέμα της παρούσης αλλά θα ήταν ενδιαφέρον να τη γνωρίζει η κοινή γνώμη όπως τη γνωρίζουν οι ασχολούντες με αυτή και θα αναλυθεί στο μέλλον) είναι ένα πενιχρό 14-16%, δηλαδή 1 προς 7,14 με 1/6,25.

Πού πάνε λοιπόν όλα τα άλλα λεφτά;

Ένα 36-40% πηγαίνει σε έξοδα προώθησης, ποσοστό δηλαδή 1/2,78 με 1/2,5 επί του τζίρου. Η προώθηση όμως είναι εργαλείο αύξησης της κατανάλωσης και όχι τήρησης της ορθολογικότητας, επομένως για τα φάρμακα, που σε κακή χρήση είναι επικίνδυνα ως θανατηφόρα, τα έξοδα αυτά προφανώς προορίζονται στο να εντείνουν την υπερσυνταγογράφηση, την επιπόλαιη χρήση και την πολυφαρμακία με ευθείες συνέπειες για την αλλοτρίωση της υγείας του πληθυσμού.

Το τραγικό δεν είναι μόνο ότι η Φαρμακευτική Βιομηχανία ξοδεύει παραπάνω από το διπλάσιο (συγκριτικά με την έρευνα) για κάτι τόσο επιβλαβές που κινείται στα όρια του εγκληματικού, αλλά ότι η Πολιτεία όχι μόνο δεν επεμβαίνει επ’ αυτού αλλά το φοροαπαλλάσει κιόλας!

Να σημειωθεί σε αυτό το σημείο ότι το ποσοστό επί του τζίρου για έρευνα είναι στην πράξη πολύ μικρότερο εφόσον για τα αντίγραφα φάρμακα δεν υπάρχει κόστος έρευνας και το προαναφερθέν ποσοστό 14-16% αφορά αποκλειστικά της Μεγάλες Πολυεθνικές που λανσάρουν καινούργια φάρμακα και όχι το τμήμα αυτό της Βιομηχανίας που εμπορεύεται αντίγραφα.

Επιπλέον, η Βιομηχανία έχει, λόγω μεγέθους, πρόσβαση σε όλο αυτό το Χρηματοπιστωτικό Οπλοστάσιο που της επιτρέπει να φοροξεπλένει δισεκατομμύρια ευρώ με Νομότυπο αλλά ηθικά κολάσιμο τρόπο (περιφέροντάς τα ανά την Υφήλιο σε Τρίτες Χώρες και Φορολογικούς Παράδεισους) και από το οποίο κανείς άλλος στην Αλυσίδα του φαρμάκου δεν μπορεί να ωφεληθεί (κανονικά κανείς δεν θα έπρεπε να ωφεληθεί κατά τη γνώμη μου).

Τέλος, ο κύριος όγκος των δήθεν νέων φαρμάκων, εδώ και πολλά χρόνια, αποτελούν θεραπευτικώς αδιάφορες εκδόσεις παλαιότερων φαρμάκων μασκαρεμένων με νέο όνομα και νέα ακριβότερη τιμή (πληρώνω περισσότερα και αγοράζω τα ίδια νομίζοντας ότι είναι άλλα).

Και όπως επισημαίνει η Αρμόδια Επιτροπή του Κογκρέσου στις Η.Π.Α. το 2000, από τα 21 πιο αποτελεσματικά φάρμακα από το 1965 μέχρι το 1997, η Δημόσια Έρευνα είναι υπεύθυνη για τα 15, ενώ η Εφημερίδα Boston Globe αναφέρει ότι από τα 50 φάρμακα με τις περισσότερες πωλήσεις παγκοσμίως από το 1992 μέχρι το 1997, τα 45 είχαν Κρατική Χρηματοδότηση. Που σημαίνει ότι εμείς οι πολίτες και τα Ασφαλιστικά Ταμεία όχι μόνο πληρώνουμε τα φάρμακά μας δύο φορές (μία από τους φόρους και μία απ’ ευθείας από την τσέπη μας), αλλά και ότι η Φαρμακοβιομηχανία είναι εμμέσως Κρατικοδίαιτη με επιχορηγούμενη έρευνα, με τη δική της έρευνα να κινείται κυρίως προς κλινικώς αδιάφορες κατευθύνσεις που δεν αξίζουν τα έσοδά τους.

Αυτή η κατάσταση φυσικά ισχύει μέχρι σήμερα, με την Ελλάδα να έχει ακόμα χειρότερη εικόνα καθώς η Εγχώρια Φαρμακοβιομηχανία στην ουσία εμπορεύεται ξένες ανακαλύψεις με πρακτικά μήδεν έρευνα. 

Όλα τα παραπάνω ανεβάζουν το κέρδος της Φαρμακοβιομηχανίας ανά σκεύασμα σε κάτι μεταξύ 500 με 3000%! Και σε μερικές περιπτώσεις ακόμα παραπάνω. Δυστυχώς σε αυτή την περίπτωση η Πολιτεία σφυρίζει αδιάφορά αλλά τις συνέπειες τις βιώνει η Κοινωνική Ασφάλιση και οι οικογενειακοί προϋπολογισμοί.

Όποιος λοιπόν επιθυμεί να εξορθολογίσει το απόλυτο ύψος της Φαρμακευτικής Δαπάνης, εκεί θα βρει τα παραπανίσια «αναπτυξιακώς λιμνάζοντα» χρήματα που λείπουν από μία κοινωνία, και με το παραπάνω.

3) Η Φαρμακευτική Δαπάνη όμως δεν έχει μόνο δυσανάλογο ύψος συγκριτικά με τις ανάγκες του πληθυσμού (1,6% επί του ΑΕΠ για το 2006, πηγή: ΙΟΒΕ), ακόμα χειρότερα έχει και πολλαπλάσια δυσανάλογο ρυθμό αύξησης συγκριτικά με την αύξηση του ΑΕΠ, της αγοραστικής δύναμης της συντριπτικής πλειοψηφίας του πληθυσμού, της ανάπτυξης και της αύξησης του πληθωρισμού.

Συγκεκριμένα, ο μέσος ετήσιος ρυθμός αύξησης της Φαρμακευτικής Δαπάνης στην Ελλάδα είναι 10,50%, για την περίοδο 2000-2006 (Έκθεση ΙΟΒΕ 2008) και από το 2006 και έπειτα θα είναι πολύ μεγαλύτερος (ενδεικτικά 27,70% (!?!) το 2007 σύμφωνα με στοιχεία ΕΟΦ).

Αποκλειστικός υπεύθυνος, όμως για τη διαμόρφωση του ποσοστού αύξησης αυτού είναι η Φαρμακευτική Βιομηχανία με τα κολοσσιαία ποσά που δαπανά για προώθηση φαρμάκων (παρασύροντας στο πεδίο αυτό τους απροστάτευτους από την Πολιτεία συνταγογράφους γιατρούς, και απολαμβάνοντας την αποχαυνωμένη ουδετερότητα της ίδιας της Πολιτείας η οποία συμπεριφέρεται σαν τον χαζό που κοιτά στον ουρανό για να βρει το χαμένο δαχτυλίδι που του έπεσε στο ποτάμι).

Συγκεκριμένα,

1) η συνεχής εμφάνιση των μόνο κατ’ όνομα καινοτόμων και πανάκριβων φαρμάκων που παίρνουν συνεχώς αδικαιολόγητα θεραπευτικώς υψηλή τιμή και τα οποία είναι τα περισσότερα (me-too drugs),

2) η διαβολή της συνταγογράφησης των γιατρών μέσω των στελεχών της Φαρμακοβιομηχανίας που ως μη επιστήμονες διατείνονται ότι ενημερώνουν επιστήμονες για την επιστήμη τους (;) και το αντιδεοντολογικό της απ’ ευθείας προώθησης που συνεπάγεται αυτή η γνωστική ακαταλληλότητα και σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ του ενημερώνω για κάτι και ταυτόχρονα το εμπορεύομαι που υποχρεωτικά οδηγεί σε παράνομα ανταλλάγματα προς τους γιατρούς,

3) οι πρόχειρες Κλινικές Μελέτες που «μαγειρεύουν» τις ενδείξεις φαρμάκων για να αυξήσουν το target-group των υποψήφιων πελατών σε βάρος της υγείας τους (π.χ. αντικαταθλιπτικά σε παιδιά που οδηγούν σε αυτοκτονίες),

4) τα Εταιρικώς Χρηματοδοτούμενα Ιατρικά Συνέδρια που καταλήγουν σε Χολιγουντιανού Τύπου αποθέωση των φαρμάκων σε βάρος της ολοκληρωμένης ενημέρωσης για αυτά, πόσο μάλλον για τις παθήσεις για τις οποίες προορίζονται,

5) η επινόηση ανύπαρκτων ασθενειών που «κολλάνε» με κάποια θαυμαστά φάρμακα (βλ.π.χ. RITALIN στις Η.Π.Α. και life-style φάρμακα στην Ελλάδα),

6) η Εταιρικώς επινοούμενη έννοια των δήθεν life-style φαρμάκων στη χώρα μας (οι παρενέργειες των οποίων δεν είναι καθόλου life-style) και των συνθημάτων «φάρμακα για υγιείς», «απελευθερώσου, γίνε καλά μόνος σου», «φάρμακο για τα πάντα», που έχουν σκοπό να παρακάμψουν τους υποψιασμένους εκ των πραγμάτων υγειονομικούς επιστήμονες για να «ξεχυθεί» το Εταιρικό Marketing, σαν οδοστρωτήρας, απ’ ευθείας στο ανυποψίαστο κοινό που θα χειραγωγηθεί να αντιμετωπίζει τα φάρμακα με καταναλωτική αντίληψη και να τα εξισώσει στο μυαλό του με τα κοινά και ακίνδυνα καταναλωτικά προϊόντα,

7) ένα σωρό άλλα κουτοπόνηρα Εταιρικά κόλπα όπως κουτιά των 28 χαπιών για να αναγκάζεται η Ασφάλιση να πληρώνει δύο κουτιά των (56 χάπια) για έναν μήνα 30 ημερών κ.α.

Φτιάχνουν ένα εκρηκτικό μείγμα διαμόρφωσης της αύξησης της Φαρμακευτικής Δαπάνης το οποίο έχει ως πρωταγωνιστή τη Φαρμακοβιομηχανία, αλλά τώρα έρχεται η κρυφά η Βιομηχανία (με φανερό εντολοδέκτη  η Πολιτεία) να ζητήσει εξηγήσεις από όλους τους άλλους πλην του εαυτού της.

Ανάχωμα σε αυτή την πραγματικότητα έχει θεσπιστεί διεθνώς (πλην Η.Π.Α.), μαζί με άλλα μέτρα, η επαγγελματική και οικονομική ανεξαρτησία των Φαρμακοποιών των Φαρμακείων.

Αυτό που δυσφημιστικά αποκαλείται «Συντεχνία» για επικοινωνιακούς λόγους είναι ένας Εξειδικευμένος Επιστημονικός Κλάδος που επιμορφώνεται από την Πολιτεία και προστατεύεται παντού στον Ανεπτυγμένο Κόσμο (πλην Η.Π.Α.), ακριβώς για να μετριαστεί η δηλητηριώδης υγειονομικά και οικονομικά σημερινή φαρμακευτική πραγματικότητα, και να υπάρχει φαρμακοποιός-μεσάζων μεταξύ εμπορίας φαρμάκων και ορθολογικής χορήγησης προς τον ασθενή, για το καλό της υγείας του, δηλαδή για λόγους Δημοσίου Συμφέροντος.

Αντιστρόφως, ο καθένας μπορεί να καταλάβει τη συμπεριφορά ενός φαρμακοποιού με σχέση εξαρτημένης εργασίας με μία Κερδοσκοπική Αλυσίδα Φαρμακείων-McDonalds ή με ένα Super-Market, ή με μία Επιχείρηση franchise ή με οτιδήποτε άλλο κερδοσκοπικό και όχι κοινωφελές, και τις συνέπειες αυτής της δυνητικής συμπεριφοράς για τη συνολική υγεία των πολιτών.

Τη στιγμή ειδικά που ενώ το Κράτος αδυνατεί να ελέγξει τον Κύριο Υπεύθυνο για την αύξηση της Φαρμακευτικής Δαπάνης, κάποιοι επιθυμούν να του φορτώσουν επιπλέον και  την ίδια πραγματικότητα των Ασύδοτων Κολοσσών της Ελεύθερης Αγοράς, όχι μόνο στην εμπορία όπως είναι σήμερα, αλλά και στην απ’ ευθείας χορήγηση φαρμάκων προς το κοινό, κάτι που ευτυχώς μέχρι σήμερα αποφεύγεται μέσω της Ανεξαρτησίας των Φαρμακείων.

Ακόμα, αυτό που δυσφημιστικά αποκαλείται «Κλειστό Επάγγελμα» πάλι για επικοινωνιακούς λόγους, αποτελεί ένα προστατευμένο χώρο Δημοσίου Συμφέροντος όπου μία επιστημονικά εξειδικευμένη εργασία επιτελείται από, θεσμικά προστατευμένο, επιστημονικό προσωπικό.

Μπορεί άραγε ένας επιχειρηματίας με μηδέν επιστημονικό υπόβαθρο και αποκλειστικά κερδοσκοπικά κίνητρα να επωμιστεί την ορθολογική χορήγηση φαρμάκων;

Μήπως μπορεί να κάνει την ίδια δουλειά ένας Χρηματιστής; Ή ένας Τραπεζίτης;

Ή ένα Fund από αυτά που βύθισαν την Παγκόσμια Οικονομία στην Κρίση των τελευταίων μηνών με την ανεξέλεγκτη απληστία τους;

Ή μήπως μπορεί να χορηγεί φάρμακα ένας ανειδίκευτος με 6μηνα σεμινάρια, ένα στέλεχος marketing τελείως ανίδεο περί βιολογίας-φαρμακολογίας ή σχέσεων δομής-δράσης;

Ή ένας φαρμακοποιός-υπάλληλος που αν δεν ενδώσει στις αντιδεοντολογικές προσταγές του αφεντικού του μπορεί να αντικατασταθεί από έναν άλλο που θα ενδώσει;

Ή το Κράτος έχει την αυταπάτη ότι θα μπορέσει να επιβάλει κανόνες σε έναν χώρο Οικονομικών Γιγάντων Λιανικής Πώλησης Φαρμάκων όταν δεν μπορεί καλά-καλά να τα βάλει με τα Super-Market και περιορίζεται υποτακτικά σε «Συμφωνίες Κυρίων», όχι επιβάλλοντας τη δύναμή του αλλά παρακαλώντας;

Και όταν τιμωρείται μία Εταιρία για κάποιο παράπτωμα, ποιος εμποδίζει τους ιδιοκτήτες της να ιδρύσουν καινούργια και να συνεχίζουν τις ίδιες πρακτικές, ή ποιος θα επιβάλει σε μία αντιδεοντολογικώς κολάσιμη Αλυσίδα Φαρμακείων να συμμορφώνεται για διαπιστωμένη παράβαση κάποιου υποκαταστήματός της, όταν θα τιμωρείται σε αυτό το κατάστημα και θα συνεχίζει την ίδια πρακτική σε όλα τα άλλα, ενοχοποιώντας τον υπεύθυνο-υπάλληλο φαρμακοποιό ο οποίος τελικά θα εισπράττει την ευθύνη και θα απαλλάσσει από αυτή τα Αφεντικά του ως θεσμικά και αποκλειστικά μοναδικός αρμόδιος εκ των πραγμάτων;

Στα Ανεξάρτητα Φαρμακεία από την άλλη πλευρά, που δεν υπάρχει «Παγκόσμια Πολιτική της Εταιρίας», ως πολυδιασπασμένος χώρος ανεξάρτητων οντοτήτων, ο φαρμακοποιός που βλάπτει τιμωρείται μέχρι κλεισίματος του Φαρμακείου και οι άλλοι συνάδελφοί του δεν ακολουθούν την πρακτική του εφόσον δεν δεσμεύονται από κάποια «Εταιρική Εγκύκλιο Ομοιόμορφης Πρακτικής» εφόσον είναι ανεξάρτητοι και δρουν αυτόνομα.

Αναφορικά με τους πληθυσμιακούς και τους αποστασιακούς περιορισμούς που ισχύουν στο σύνολο σχεδόν της Ευρώπης (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) και που βάλλονται παραπειστικά ως «εμπόδια στον ανταγωνισμό» ενός μη εμπορικού όμως τομέα, η πραγματικότητα είναι η εξής:

Οι αποστασιακοί περιορισμοί υποχρεώνουν τα Φαρμακεία να διασπείρονται στον Οικιστικό Ιστό ώστε να υπάρχει ευκολία πρόσβασης σε όλους τους πολίτες ανεξαιρέτως και να μην επιτρέπεται η υπερ-συγκέντρωση των Φαρμακείων μόνο στα Εμπορικού Ενδιαφέροντος σημεία, κάτι που θα άφηνε φαρμακευτικά ακάλυπτους τους πολίτες που ζουν στα υπόλοιπα μέρη, όπως δυστυχώς η εμπειρία έχει δείξει σε χώρες που πειραματίστηκαν πρόσφατα με την απορρύθμιση αυτών των κριτηρίων (βλ. Νορβηγία) και οι οποίες σκέφτονται να τα επαναφέρουν μετά την αποτυχία του πειράματος.

Οι πληθυσμιακοί περιορισμοί από την άλλη εξασφαλίζουν τη βιωσιμότητα των Φαρμακείων ώστε να μην αναγκάζονται να καταφεύγουν σε έκπτωση των παρεχόμενων υπηρεσιών τους για λόγους επιβίωσης και σε βάρος της υγείας των πολιτών.

Γι’ αυτόν τον λόγο και η Πολιτεία από τη μία πλευρά απαγορεύει στα Φαρμακεία να μετατραπούν σε Εμπορικά Καταστήματα μέσω των ανωτέρω περιορισμών, της υποχρέωσης παρουσίας φαρμακοποιού, της απαγόρευσης διαφήμισης προς το ευρύ κοινό και του Κρατικού Ελέγχου Τιμών (δυστυχώς μη επεκτείνοντας το μέτρο και στη Φαρμακοβιομηχανία όπως αναλύθηκε παραπάνω), και από την άλλη πλευρά εξασφαλίζει με τα ίδια μέτρα τη βιωσιμότητά τους ώστε να απαιτεί την τήρηση της Δεοντολογίας και της Κοινοφελούς Λειτουργίας, που ρυθμίζονται με Ελέγχους και Ποινές που φτάνουν μέχρι και την αφαίρεση της Άδειας Εξασκήσεως Επαγγέλματος.

Τέλος, αναφορικά με την απορρύθμιση (παραπειστικά: «απελευθέρωση») των Φαρμακείων και τις συνέπειές της για την Ποιότητα της Υγείας και την Οικονομία, δημοσιεύτηκε πρόσφατα η πρώτη Πανευρωπαϊκή Μελέτη για τα Φαρμακεία η οποία κατατέθηκε στην Κομισιόν και δίνει μετρήσιμες απαντήσεις σε όλα τα σχετικά θέματα (Μελέτη OBIG, Φεβρουάριος 2006).
Επιγραμματικά, αποκαλύφθηκε σε αυτή ότι η απορρύθμιση των Φαρμακείων προκάλεσε αύξηση των τιμών των Φαρμακευτικών Ειδών, ανισοκατανομή των Φαρμακείων στην επικράτεια μιας χώρας, μείωση της προσβασιμότητας των ασθενών σε αναγκαία αγαθά, και τελμάτωση του ανταγωνισμού μέσω δημιουργίας ολιγοπωλείων.

Κοινώς, η πραγματικότητα κατέδειξε ότι η απορρύθμιση του Φαρμακευτικού Επαγγέλματος προκαλεί ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που θα ήθελαν οι πολίτες και οι Κυβερνήσεις να συμβούν (και θα εύχονταν να μην είχε ερευνηθεί η όλη υπόθεση οι θιασώτες της Ελεύθερης Αγοράς που έχουν σαν μοναδικό όπλο τους αφηρημένες και ατεκμηρίωτες τελικά αιτιάσεις και δόγματα).

Επίλογος:

Οι φαρμακοποιοί δεν κερδίζουν 33% στα φάρμακα, κερδίζουν πολύ λιγότερο, η Φαρμακοβιομηχανία όμως καρπώνεται μακράν το μεγαλύτερο μέρος της Φαρμακευτικής Δαπάνης (πολύ πάνω από το μισό).

Όχι μόνο η Φαρμακευτική Δαπάνη είναι η «Μεγάλη Αγελάδα» που αρμέγει η Φαρμακοβιομηχανία, αλλά και τα χρήματα που εισπράττει τα σπαταλά για την αδικαιολόγητη αύξησή της, μετατρέποντάς την πρακτικά στον σχεδόν αποκλειστικό υπαίτιο για τους απαράδεκτους ρυθμούς αύξησής της Φαρμακευτικής Δαπάνης στη χώρα μας, τη στιγμή που η άλλη συνεισφορά της στην Κοινωνία (Φορολογικά Έσοδα, Έρευνα και προαγωγή της Φαρμακευτικής Επιστήμης) είναι αστεία, κρυφό-επιδοτούμενη γενναιόδωρα, και δυσανάλογη δεδομένου του κέρδους από αυτή την αύξηση και των δυνάμεών της σαν Κλάδος, σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ελλάδος.

Και αναφορικά με την ανεργία, η Φαρμακοβιομηχανία θα μπορούσε να θυσιάσει πολύ μεγάλο μέρος των εσόδων της χωρίς να απολύσει κανέναν και χωρίς ούτε καν από μακριά να απειληθεί αυτό το ελάχιστο 1/7 του τζίρου της που υποτίθεται ότι πηγαίνει σε έρευνα.

Θα απειληθεί όμως το 1/3 του τζίρου της που πηγαίνει σε marketing (που στα φάρμακα κανονικά θα έπρεπε να απαγορεύεται καθώς μόνο κακό προξενεί στην Υγεία και στην Οικονομία), μαζί με τον επαναπατρισμό του Εθνικού Πλούτου της Χώρας από τις Πολυεθνικές και το «αδελφάκι τους» το Χρηματοπιστωτικό Σύστημα, έτσι όπως λειτουργούν σήμερα.
Πλούτος που τόσο πολύ μας λείπει και αναγκαζόμαστε να «κάνουμε ταμείο» ως Κράτος μόνο με του μισθούς, τις συντάξεις και τα έσοδα των μικρομαγαζατόρων και των ελεύθερων επαγγελματιών, κατά την αντίληψη του Υπουργείου Οικονομικών.

Συνεπώς, πρέπει να έχει κανείς βαθιά άγνοια ή πολύ θράσος για να αναζητά ευθύνες και «συλλογικές επιβαρύνσεις» από πολίτες, γιατρούς, φαρμακοποιούς και οποιονδήποτε άλλο, αιτιάσεις που εκτός από Αντισυνταγματικές (με Νομικούς Όρους) είναι και Ανήθικες και Άδικες (με ολοκληρωμένη θεώρηση).

Αν η Πολιτεία συμπεριφερόνταν Λογιστικά και Δικαιοπρακτικά με τη Φαρμακοβιομηχανία (και την Ελεύθερη Αγορά συνολικά), με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που συμπεριφέρεται στους απλούς πολίτες, η χώρα δεν θα είχε ούτε έλλειμμα ούτε ανάγκη για Εκπαιδευτικές, Ασφαλιστικές και Φορολογικές Μεταρρυθμίσεις, προς την κατεύθυνση που τις κάνει σήμερα.

Και αν οι Κρατικοί Λειτουργοί δεν συμπεριφέρονταν ως φερέφωνα του Ιδιωτικού Τομέα λόγω ιδιοτελούς κοσμοθεωρίας των ιδίων, ο Δημόσιος Τομέας, η Οικονομία και τελικά η Κοινωνική Ευημερία θα ήταν στα επιθυμητά για όλους επίπεδα.

Όπως γίνεται στις Σκανδιναβικές Χώρες και αλλού που αν και έχουν Ελεύθερη Αγορά, δεν έχουν Ασύδοτη Αγορά, η Πολιτεία ηγείται πραγματικά της Κοινωνίας και έτσι υπάρχει ανάπτυξη με ταυτόχρονη όμως Καθολική Κοινωνική Ευημερία, σε αντίθεση π.χ. με τα πρώην Κομμουνιστικά Καθεστώτα που είχαν Κράτος-Δεσπώτη και τον αντικατοπτρισμό αυτού του μοντέλου που βλέπουμε όλοι στις Η.Π.Α. όπου έχουν Ιδιωτικό Τομέα-Δεσπώτη, με μικρές διαφορές τελικά στην Κοινωνική Ανισότητα και τη Δυστυχία.

Οι ψυχολογικές τεχνικές της «ενοχοποίησης του θύματος» και της «μετακύλισης του Κέντρου Βάρους της συζήτησης» από τους πραγματικούς ενόχους και τις πραγματικές αιτίες, καίτοι παλαιές δεν αποδίδουν, καθώς η πραγματικότητα αδιαφορεί για την προπαγάνδα και «ενώ η αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί», αλλά το ψέμα δεν διορθώνει τον κόσμο. Τον χαλάει.

Άρα, αν και οι φαρμακοποιοί δεν είναι ο ιδεατός «Κλάδος-Αγγέλων» της Φιλοσοφίας, όπως και κανένας άλλος άλλωστε ποτέ και πουθενά, επιτελεί το έργο του με τρόπο που η κοινή γνώμη επιδοκιμάζει με προθυμία και την ίδια ώρα, το στενό συμφέρον του και ο σημερινός τρόπος λειτουργίας του ταυτίζονται απόλυτα με το Δημόσιο Συμφέρον και γι’ αυτό δεν πρέπει και δεν πρόκειται να αλλάξει προς την κατεύθυνση που ευαγγελίζεται το άρθρο του κου. Μ. Παύλου.

Αν λοιπόν το ζητούμενο είναι η Φαρμακευτική Δαπάνη, η αδικαιολόγητη αύξησή της και ο τρόπος εξορθολογισμού της, η Πολιτεία πρέπει Νομοθετικά «να τραβήξει το αυτί» της Βιομηχανίας και μόνο, ως κύριου υπαιτίου, αλλιώς ό,τι διαφορετικό και να γίνει θα είναι άδικο, Αντισυνταγματικό και η Δαπάνη δεν θα επηρεαστεί εις τον αιώνα τον άπαντα.

(Υ.Γ. Επειδή το άρθρο απαντά στο κείμενο που αναφέρθηκε στην εισαγωγή, δεν ενσωματώνει τις λύσεις του προβλήματος της Φαρμακευτικής Δαπάνης και της Φαρμακευτικής Δικαιοσύνης προς όφελος του ασθενούς, επομένως δεν μπορεί να θεωρηθεί ολοκληρωμένο. Για τις πραγματικές λύσεις αυτών των προβλημάτων θα επανέλθουμε στο μέλλον).

Με εκτίμηση,
Δαγρές Γιάννης - Φαρμακοποιός
Μέλος του Δ.Σ. του
 Φαρμακευτικού Συλλόγου Αττικής (Φ.Σ.Α.)        
Email:
dagrespharm@yahoo.gr
 


Επιστροφή


Αναλύσεις - Μελέτες
Γρίπη - H1N1
Παιδεία και Κοινωνία
Ασφαλιστικό
Ασφαλιστικό - Κόμματα
Ασφαλιστικό - Οικονομία

Μας ενδιαφέρει όλους
Διατροφή
Αλλεργίες
Aids / HIV
Διαβήτης
Ισορροπημένη Διατροφή
Εγκυμοσύνη
Καρδιολογικά Θέματα
Καρκίνος
Ουρολογικά Θέματα
Παχυσαρκία
Πνεύμονας...Ζωής
Οφθαλμολογία
Σεξουαλική Υγεία
Στοματική Υγιεινή
Το Γνωρίζατε αυτό;
Ορθοπεδικά Θέματα
Περιοχή μελών
* Ξέχασα τον κωδικό
*Εγγραφή νέου μέλους
Θέματα
Υγεία & Οικογένεια
Υγεία & Πρόληψη
Υγεία & Άντρας
Υγεία & Γυναίκα
Υγεία & Παιδί
Υγεία & 3η Ηλικία
Υγεία & Ομορφιά
Υγεία & 4 Εποχές
Υγεία & Διατροφή
Υγεία & Ευ Ζήν
Υγεία & Sex
Ψυχική Υγεία

Newsletter
Newsletter
Αρχική Σελίδα | Όροι Χρήσης | Προστασία Προσωπικών Δεδομένων

Οι πληροφορίες οι οποίες παρέχονται στον διαδικτυακό τόπο medinfo.gr δέν έχουν συμβουλευτικό,
αλλά καθαρά πληροφοριακό χαρακτήρα. Παρακαλόύμε συμβουλευτείτε τον ιατρό σας.


© 2019 Medinfo   Κατασκευή ιστοσελίδων: ATnet Communications Α.Ε.