Δευτέρα 16 Σεπτεμβρίου 2019 11:01
MedInfo
Εκτύπωση σελίδας  Στείλ'το σε φίλο 
 


Θεματική Αναζήτηση:


Απόψεις
Ελευθερία, Ελευθεριότητα και... Πάθη
Επιμέλεια: Δ. Πανταζής - Φαρμακοποιός 
Πηγή: Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία   
Δημοσιεύθηκε: Στις 05/01/2009 ώρα: 17:30
Μικρότερη γραμματοσειρά Επαναφορά γραμματοσειράς Μεγαλύτερη γραμματοσειρά
Το θέμα με το οποίο θα ασχοληθούμε σήμερα έχει να κάνει τόσο με την παιδεία όσο και με την υγεία. Κατά την άποψη μου μάλιστα δείχνει πολύ καθαρά το πόσο απαραίτητη είναι η παιδεία για την διατήρηση της υγείας και δυστυχώς δείχνει ακόμα και τα τραγελαφικά αδιέξοδα της σημερινής κομματικής πολιτικής.

Η στήλη όπως είναι γνωστό δεν ασχολείται με την κομματική πολιτική ούτε με τους πολιτικούς, ακόμα και όταν αυτοί μιλούν για πολιτικές υγείας. Αυτή τη φορά όμως νοιώθω έντονα την ανάγκη να εκφράσω την άποψη μου για ένα σημαντικό θέμα υγείας, όπως είναι αυτό του καπνίσματος.

Αφορμή δυο απόψεις που παρατέθηκαν στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» στις 21 Δεκεμβρίου 2008, τις οποίες και παραθέτω αυτούσιες:
Λιάνα Κανέλλη«Κράτος που αποφασίζει να αφαιρεί ζωές όποτε θέλει, είτε εδώ είτε στην Κανταχάρ, δεν μπορεί να μου υποδείξει το πώς θα πεθάνω. Αν εκχωρήσουμε στη δικτατορία των υγιεινών το δικαίωμα να καθορίζουν τον τρόπο που θα πεθάνουμε, τότε τους εκχωρούμε και το δικαίωμα πως θα ζήσουμε».

Νίκος Δήμου – «Επειδή είμαι εναντίον της βίας, κάθε είδους βίας, είμαι και εναντίον της βίας που ασκού οι καπνιστές, υποχρεώνοντας τους μη καπνιστές να εισπνέουν τον καπνό τους. Το παθητικό κάπνισμα επιβαρύνει σοβαρά την υγεία. Είναι θέμα ανθρώπινων δικαιωμάτων. Οι καπνιστές είναι ελεύθεροι να επιλέξουν τον καρκίνο των πνευμόνων, την αποφρακτική πνευμονοπάθεια ή το έμφραγμα – αλλά ΜΟΝΟ για τον εαυτό τους».

Αν κανείς άρχιζε να παίζει με τους παράξενους (επιεικής όρος) «λογικούς» ακροβατισμούς της κυρίας Κανέλλη (βουλευτής του ΚΚΕ) θα μπορούσε να επεκτείνει τις επιλογές θανάτου που έχει και στα αυτοκίνητα και τα ναρκωτικά, ιδιαίτερα αυτές τις ημέρες που το Ισραήλ βομβαρδίζει ανελέητα τους Παλαιστίνιους και ο θυμός μας έχει μεγαλώσει. Αλήθεια μια και μιλάμε για ελευθερία επιλογών στον θάνατο (λόγω αστικού κράτους και ιμπεριαλισμού), ποια είναι η θέση του ΚΚΕ για τα σκληρά και μαλακά ναρκωτικά;

Επίσης μου κάνει εντύπωση πως ένας άνθρωπος και δη πολιτικός ή διανοούμενος μιλά για το δικαίωμα επιλογής θανάτου λες και μιλάμε για το δικαίωμα που έχει ένας ασθενής που πάσχει από ανίατο ασθένεια και υποφέρει, να επιλέξει να πεθάνει με αξιοπρέπεια, που όπως καταλαβαίνεται είναι άλλης τάξης πρόβλημα. Ας θυμηθούμε πρόσφατα το 15χρονο κοριτσάκι από την Αγγλία με τι αξιοπρέπεια και σεβασμό στην ζωή αποφάσισε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της ανίατης πάθησης από την οποία έπασχε και την είχε τόσο πολύ ταλαιπωρήσει.

Το θέμα όμως, ιδιαίτερα όπως το θέτει η κυρία Κανέλλη είναι τελείως διαφορετικό, τουλάχιστον για εμένα. Θέτω λοιπόν το εξής ερώτημα: γιατί ένας υγιής άνθρωπος, ο οποίος μάλιστα «μάχεται» για μια καλλίτερη κοινωνία και την κατάργηση της αδικίας επιλέγει τον τρόπο που θα πεθάνει και όχι τον τρόπο που θα ζήσει;

Επιπλέον υπάρχει και ένα ακόμα σημαντικό θέμα. Σε μια οποιαδήποτε κοινωνία υπάρχουν δαπάνες που προορίζονται «για την ικανοποίηση κοινών αναγκών, όπως είναι τα σχολεία, τα ιδρύματα υγείας, κλπ» Αυτό το μέρος μεγαλώνει από την αρχή σημαντικά (σε μια σοσιαλιστική κοινωνία) σε σύγκριση με την τωρινή κοινωνία και μεγαλώνει στον βαθμό που αναπτύσσεται η νέα κοινωνία»1

Επιπλέον θα πρέπει να υπάρχουν «αποθέματα για τους ανίκανους για δουλιά, κλπ κοντολογής αυτό που σήμερα ανήκει στην λεγόμενη πρόνοια των απόρων»2.

Φυσικά αυτά τα ποσά είναι μέρος του κοινωνικού συνολικού προϊόντος το οποίο παράγεται από την εργασία των μελών μιας κοινωνίας. Σύμφωνα μάλιστα με τον Μαρξ3 απαιτείται από αυτό το κοινωνικό συνολικό προϊόν, και χωρίς ακόμα να υπολογίσουμε τον μισθό των εργαζομένων, να αφαιρέσουμε (Ι) «όσα χρειάζονται για την αντικατάσταση των μέσων παραγωγής που καταναλώθηκαν»,  (ΙΙ) «ένα πρόσθετο μέρος για την επέκταση της παραγωγής» και (ΙΙΙ) «ένα εφεδρικό απόθεμα ή απόθεμα ασφαλείας ενάντια σε ατυχήματα, καταστροφές από φυσικές αιτίες, κλπ». Επίσης, και σύμφωνα πάντα με τον Μαρξ, θα πρέπει να αφαιρέσουμε και «τα γενικά διαχειριστικά έξοδα, που δεν ανήκουν στην παραγωγή». Τα υπόλοιπα θα πρέπει να δοθούν για τους μισθούς των ανθρώπων που παράγουν τον πλούτο, δηλαδή του εργαζόμενους, τους επιστήμονες, κλπ.

Για να μπορέσει λοιπόν κάποιος να μεγαλώσει τα κονδύλια που θα δίνονται για τις ασθένειες και μόνο, θα πρέπει δύο πράγματα να κάνει: ή να περιορίζει τις άλλες δαπάνες ή να μεγαλώνει πολύ την «πίτα» και μετά να δαπανά ένα σημαντικό μέρος αυτής για τις ασθένειες και πάλι. Από πού λοιπόν θα κόψει η κυρία Κανέλλη προκειμένου να «χρηματοδοτήσει» τον θάνατο; ακόμα:  σε μια υγιή κοινωνία, ανώτερη σύμφωνα με αυτά που ονειρεύεται η βουλευτής του ΚΚΕ και οι σύντροφοι της, τα μέλη εκείνα που θα επιβαρύνουν τις δαπάνες υγείας, λόγω της «απερισκεψίας» τους, θα επιβραβεύονται; Πως ένα κόμμα που πιστεύει στην Σταλινική πειθαρχία δεν μπορεί να την εφαρμόσει για θέματα υγείας και ορθολογικής κατανομής των κοινωνικών δαπανών; Στο μέλλον η παιδεία τους θα μας βοηθά (από απελπισία άραγε) να επιλέγουμε τον τρόπο που θα πεθάνουμε ή τον τρόπο που θα χαιρόμαστε την ζωή μέσα από μια άλλη μορφή οργάνωσης της κοινωνίας, της εργασίας και του ελεύθερου χρόνου;

Το κυριότερο ερώτημα όμως για μένα είναι αλλού. Αν για τόσο εμφανή θέματα (οι μελέτες είναι απεριόριστες και επιπλέον το θέμα αυτό δεν είναι «πολιτικά» φορτισμένο) δεν υπάρχει «κοινή» «λογική», τότε πράγματι είναι ακατόρθωτο να δοθούν προτάσεις ή λύσεις σε πολύ σοβαρότερα και πολυπλοκότερα κοινωνικά και πολιτικά θέματα, για τα οποία είναι απαραίτητος ο διάλογος, η αντιπαράθεση με επιχειρήματα, η ανάλυση και σύνθεση.

Ίσως τώρα γίνεται περισσότερο κατανοητό γιατί τόση εμμονή στην αύξηση των δαπανών για την υγεία χωρίς παραπέρα εξηγήσεις. Φυσικά και πρέπει να ζητούμε μεγαλύτερα κονδύλια για την υγεία ιδιαίτερα στην χώρα μας όπου η υγεία υπό-χρηματοδοτείται. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα πρέπει σε μια υγιή κοινωνία κάποιοι να ζουν με τρόπο που εκτοξεύει τα κόστη υγείας στα ύψη, μόνο και μόνο επειδή έχουν επιλέξει τρόπο θανάτου και όχι τρόπο που θα ζήσουν, ενώ η κοινωνία στο σύνολο της θα αναγκάζεται να δαπανά τεράστια ποσά σε βάρος, για παράδειγμα, του πολιτισμού, της παιδείας, της κατοικίας, κλπ. Εκτός αν κάποιοι λειτουργούν σαν «λαγοί» των μεγάλων φαρμακευτικών εταιρειών σήμερα ( όσο για το αύριο… ζήσε Μάη μου…).

1 ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ – Κριτική του Προγράμματος της Γκότα – σελίδα 12, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.
2 Στο ίδιο.
3 ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ – Κριτική του Προγράμματος της Γκότα – σελίδες 11 και 12, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.

Επιστροφή


Αναλύσεις - Μελέτες
Γρίπη - H1N1
Παιδεία και Κοινωνία
Ασφαλιστικό
Ασφαλιστικό - Κόμματα
Ασφαλιστικό - Οικονομία

Μας ενδιαφέρει όλους
Διατροφή
Αλλεργίες
Aids / HIV
Διαβήτης
Ισορροπημένη Διατροφή
Εγκυμοσύνη
Καρδιολογικά Θέματα
Καρκίνος
Ουρολογικά Θέματα
Παχυσαρκία
Πνεύμονας...Ζωής
Οφθαλμολογία
Σεξουαλική Υγεία
Στοματική Υγιεινή
Το Γνωρίζατε αυτό;
Ορθοπεδικά Θέματα
Περιοχή μελών
* Ξέχασα τον κωδικό
*Εγγραφή νέου μέλους
Θέματα
Υγεία & Οικογένεια
Υγεία & Πρόληψη
Υγεία & Άντρας
Υγεία & Γυναίκα
Υγεία & Παιδί
Υγεία & 3η Ηλικία
Υγεία & Ομορφιά
Υγεία & 4 Εποχές
Υγεία & Διατροφή
Υγεία & Ευ Ζήν
Υγεία & Sex
Ψυχική Υγεία

Newsletter
Newsletter
Αρχική Σελίδα | Όροι Χρήσης | Προστασία Προσωπικών Δεδομένων

Οι πληροφορίες οι οποίες παρέχονται στον διαδικτυακό τόπο medinfo.gr δέν έχουν συμβουλευτικό,
αλλά καθαρά πληροφοριακό χαρακτήρα. Παρακαλόύμε συμβουλευτείτε τον ιατρό σας.


© 2019 Medinfo   Κατασκευή ιστοσελίδων: ATnet Communications Α.Ε.