Δευτέρα 16 Σεπτεμβρίου 2019 12:07
MedInfo
Εκτύπωση σελίδας  Στείλ'το σε φίλο 
 


Θεματική Αναζήτηση:


Απόψεις
Τι αποκαλύπτει η πολιτική του κράτους έναντι των φαρμακείων - Μέρος Α
Επιμέλεια: Δ. Πανταζής - Φαρμακοποιός 
Πηγή: Medinfo.gr - www.Medlib.gr    
Δημοσιεύθηκε: Στις 07/09/2012 ώρα: 13:50
Μικρότερη γραμματοσειρά Επαναφορά γραμματοσειράς Μεγαλύτερη γραμματοσειρά
Εδώ και πολύ καιρό επιμένω ότι τα φαρμακεία δεν απεργούν. Απλά ωθούνται από την κυβέρνηση σε κλείσιμο. Δεν θα προσπαθήσω να κάνω εικασίες για το ποιες είναι οι μύχιες σκέψεις των κυβερνώντων, γιατί δεν έχω καμία πρόθεση να κάνω πολιτική παλαιοκομματικού, νεοκομματικού, ή άλλου κομματικού τύπου. Θα προσπαθήσω να τεκμηριώσω την άποψη μου με γεγονότα και πάνω σε αυτή θα στηρίξω τις δικές μου απόψεις.

Πέρα όμως από όλα αυτά η πολιτική των κυβερνώντων για τα φαρμακεία αποκαλύπτει και τον τρόπο λειτουργίας της ιθύνουσας πολιτικής τάξης στην χώρα μας, η οποία στην ουσία κυβερνά τον τόπο αυτό σταθερά, τουλάχιστον μετά την «μεταπολίτευση». Υποστηρίζω μάλιστα ότι η τρέχουσα πολιτική, που γίνεται προσπάθεια να εφαρμοστεί, βασίζεται σε πολύ «ταπεινά» ελατήρια και αυτό θα προσπαθήσω να υποστηρίξω με στοιχεία. Λέγοντας ταπεινά ελατήρια, εννοώ ότι τα κίνητρα των πολιτικών που εφαρμόστηκαν κατά το παρελθόν, και προσπαθούν να εφαρμοστούν και σήμερα, δεν ήταν ούτε ιδεολογικά (με την ευρεία έννοια του όρου), ούτε πολιτικά.

Για να εξηγηθώ και να μη παρεξηγηθώ θα προσπαθήσω με ένα παράδειγμα να εξηγήσω τι εννοώ. Η Θάτσερ λοιπόν, ή και άλλοι πολιτικοί παρόμοιας «κοπής» με αυτήν, διέπονταν, κατά την άποψη μου, από ένα ιδεολογικό φανατισμό, που οδήγησε σε αναδιανομή του πλούτου ενάντια στα μεσαία και φτωχότερα στρώματα της κοινωνίας. Κανείς όμως δεν μπορεί να τους προσάψει την κατηγορία ότι δημιούργησαν μια σάπια κρατική μηχανή ή διέχυσαν και αύξησαν την διαπλοκή προς όλες τις κατευθύνσεις μέσα στα κράτη και τις κοινωνίες στις οποίες έδρασαν. Αντίθετα, κάποιοι από αυτούς, τους «συντηρητικούς» πολιτικούς, συνέβαλαν στην διατήρηση ή και επέκταση πολλές φορές, «προοδευτικών» κατακτήσεων που είχαν κερδηθεί από τις κοινωνίες τους και συνέβαλαν (κάτω και από την πίεση του κόσμου) στην δημιουργία σύγχρονων κρατών, που ήταν στην υπηρεσία της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών. Αυτή μάλιστα η «ιδιαιτερότητα» ήταν που έκανε την Ευρώπη, γενικότερα, να έχει μια ακτινοβολία παγκόσμια και να αποτελεί ένα προωθημένο παράδειγμα οργάνωσης της κοινωνίας, μέσα στο σημερινό κοινωνικό-οικονομικό πλαίσιο.

Μετά λοιπόν από αυτές τις διευκρινήσεις, επιστρέφω στα «δικά μας». Ποια είναι τα χαρακτηριστικά στοιχεία της «ιδιόρρυθμης» πολιτικής που η καθεστηκυία πολιτική τάξη εφάρμοσε και εφαρμόζει στην χώρα μας, για πάνω από 35 χρόνια;

1. Η έλλειψη συνολικού στρατηγικού σχεδιασμού για την χώρα. Ουδέποτε, η πολιτική τάξη που κυβέρνησε αυτή την χώρα, σχεδίασε και προσπάθησε να υλοποιήσει ένα παραγωγικό μοντέλο που να λαμβάνει υπόψη του τις ιδιαιτερότητες της χώρας μας και του λαού μας (θετικά και αρνητικά σημεία). Απόρροια αυτού το γεγονότος είναι και η παντελής έλλειψη πολιτικής στους επιμέρους κλάδους (Τι οργάνωση του συστήματος υγείας πρέπει να αναπτύξουμε και γιατί, κλπ)

2. Αντίθετα, η πολιτική των κρατούντων στηρίχτηκε στην καλλιέργεια στρατιών «ημετέρων» και του «ραγιαδισμού», αλλά και ενός γραφειοκρατικού και θολού νομικού πλαισίου, ιδιαίτερα όσο αφορά τις επιχειρήσεις παντός τύπου και μεγέθους (π.χ. φορολογικά νομοσχέδια),  έτσι ώστε να μπορεί να ελέγχει αποτελεσματικότερα την εφαρμογή των πολιτικών της, δημιουργώντας τις απαραίτητες «συναινέσεις» από εμάς (τον λαό, τους επαγγελματίες, τους εργαζόμενους, κλπ), μέσω εξυπηρετήσεων και διευκολύνσεων που το «σύστημα» έκανε.

3. Αποσπασματική και χωρίς συνέχεια και συνέπεια ανάλυση της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας στην χώρα μας. Ασυνάρτητη και αποσπασματική αναφορά γεγονότων, με αποτέλεσμα την στρεβλή ενημέρωση του κοινού, τόσο από την ίδια την κυβέρνηση, όσο και από τους «ημετέρους» της δημοσιογραφίας και των Μέσων Μαζικής Διαστρέβλωσης (συγνώμη Ενημέρωσης ήθελα να πω).

4. Παντελής έλλειψη προσπάθειας για ανάπτυξη κριτικής και συστημικής σκέψης (παιδεία – είναι τυχαίο ότι οι εξετάσεις βασίζονται στην αποστήθιση;), και φυσικά ουσιαστικού διάλογου και αντίλογου. Το αποτέλεσμα ήταν η πολιτική να στηρίζεται σε χουλιγκάνικου τύπου προεκλογικές εκστρατείες και ψεύτικες υποσχέσεις, που ξεχνιόνταν την επομένη ημέρα των εκλογών και αντικαθιστούνταν από «παραχωρήσεις» προς όλους μας, διορισμούς και «εξυπηρετήσεις», που με την σειρά τους στηρίζονταν όχι σε μια πραγματική, αλλά στρεβλή ανάπτυξη (έχουν γραφεί πολλά για αυτό τον τομέα από πολλούς αξιόλογους επιστήμονες και δεν θα επιμείνω). Με αυτό τον τρόπο μειώνονταν η ένταση των αντιρρήσεων και μπορούσε να αποσπαστεί η απαραίτητη ανοχή, ή αδιαφορία, για την συνέχεια του «θεάρεστου» έργου των κυβερνώντων.

Όλα τα παραπάνω δεν υποθήκευσαν, «απλά», το μέλλον της χώρας και μας έφεραν εδώ που είμαστε σήμερα, αλλά και κατέστρεψαν το ανθρώπινο δυναμικό για δύο γενεές τουλάχιστον, αφού με την συμμετοχή μας, ανοχή μας, ή και την αδιαφορία μας, κατόρθωσαν να δημιούργησαν ένα πολιτιστικό και πολιτισμικό περιβάλλον πάνω στο οποίο δεν μπορεί να αναπτυχθεί με δημιουργικό τρόπο, ούτε η παιδεία, ούτε η επιστήμη, ούτε η επιχειρηματικότητα (άλλο επιχειρηματικότητα και άλλο διαπλοκή), ούτε η προσωπικότητα των ατόμων, και φυσικά η συνοχή της κοινωνίας. Ήταν λοιπόν επόμενο στην πρώτη σοβαρή διεθνή κρίση, η Ελλάδα να είναι η χώρα που θα παρουσιάσει τα μεγαλύτερα προβλήματα, στην μέγιστη δυνατή ένταση τους.

Μετά από αυτή την εισαγωγή, θα προσπαθήσω να δείξω την εφαρμογή αυτής της γενικότερης πολιτικής, στο χώρο της υγείας και ιδιαίτερα των φαρμακείων, για τα οποία πολύς θόρυβος γίνεται τελευταία. Θα προσπαθήσω να δείξω την υποκρισία και αναλγησία των κρατούντων έναντι όλων, ασθενών και επαγγελματιών της υγείας, ακόμα και εκείνων των στρωμάτων που τους είχαν πιστέψει και στηρίξει στο παρελθόν καλοπροαίρετα.

Ένα από τα κυριότερα επιχειρήματα που ανακάλυψαν πολύ πρόσφατα οι κρατούντες είναι το «εξωφρενικό» περιθώριο κέρδους των φαρμακοποιών, το οποίο στα υπόψη διαμορφώνεται από την πολιτεία, από το κράτος, δηλαδή από τους ίδιους. Είναι φυσικά απορροίας άξιον το γιατί μιλούν για ένα θέμα το οποίο δεν γέννησε την σύγκρουση των κυβερνόντων με αυτόν τον κλάδο, ούτε αφορά την αιτία της οικονομικής «ασφυξίας» που έχει προκληθεί στα φαρμακεία. Το κυρίαρχο σήμερα θέμα για τα φαρμακεία και τους ασφαλισμένους, είναι να εκπληρώσει το κράτος τις υποχρεώσεις του, και να πληρωθούν τα χρήματα που οφείλουν τα ταμεία στα φαρμακεία, χρήματα που τα τελευταία (τα φαρμακεία) έχουν ήδη πληρώσει στους προμηθευτές τους, εξαντλώντας τα δικά τους ταμειακά διαθέσιμα.

Ας  παρακολουθήσουμε όμως, λίγο τις επικοινωνιακές τακτικές τους, μέσα από τους αποκαλυπτικούς διαλόγους των «εντεταλμένων» συνεργατών του συστήματος, στα καθιερωμένα μέσα ενημέρωσης που διαθέτουν.
«Δημοσιεύτηκε νέο δελτίο τιμών για τα φάρμακα, που ισχύει από 1ης Ιουλίου. Στον κατάλογο εντόπισα τετρακόσια (400) φάρμακα με χονδρική τιμή μεγαλύτερη από 250 ευρώ, για τα οποία ο κ. Λοβέρδος διατηρεί ανέγγιχτο το παράλογο περιθώριο κέρδους 35% του φαρμακοποιού. Έτσι για το φθηνότερο φάρμακο του καταλόγου των 400 ο φαρμακοποιός κερδίζει 87,57 ευρώ και για το ακριβότερο 3.926,01 ευρώ».
Στέφανος Μάνος – Καθημερινή 5 Ιουλίου 2011
Αν κάποιος πολίτης στηριχτεί στα λεγόμενα του αιώνια υποψήφιου πολιτικού, δεν μπορεί παρά να αγανακτήσει, αφού μέσα σε αυτή την τρομερή κρίση ένας φαρμακοποιός μπορεί να κερδίζει την ημέρα €1.027 τουλάχιστον, αν πουλά 12 φτηνά φάρμακα, ή €3.926, 01 αν πουλά ένα (1) ακριβό φάρμακο, σύμφωνα πάντα με τα λεγόμενα του.

Να συμπαρασταθεί στον αιώνια υποψήφιο και «αγανακτισμένο πολιτικό» (μετά από τόσα χρόνια που ισχύει το καθεστώς, που ο ίδιος ισχυρίζεται ότι υπάρχει, και ίσως συνδιαμόρφωσε έχοντας υπηρετήσει σε ουκ ολίγες κυβερνήσεις της μεταπολιτευτικής περιόδου), έρχεται ο κος Λιαρόπουλος με αντίστοιχο άρθρο του στην ίδια εφημερίδα, ο οποίος είναι πιο προσεκτικός, μιας και δεν είναι πολιτικός, αλλά απλά παρέχει «συμβουλευτικές» δραστηριότητες προς τους κρατούντες.
Γράφει λοιπόν ο κύριος Λιαρόπουλος, στην «έγκριτη» πάντα Καθημερινή, στις 14 Ιουλίου του 2011: «Με την ίδια «κίνηση» ο φαρμακοποιός κερδίζει 2,40 ευρώ στο φάρμακο των 10 ευρώ, 24 ευρώ στο φάρμακο των 100 ευρώ και 240 ευρώ στο φάρμακο των 1.000 ευρώ. Απίστευτος και σκανδαλώδης παραλογισμός και το δίκιο του κ. Μάνου είναι 100%».

Να συμπληρώσει την τριάδα (είναι μαγικός αυτός ο αριθμός τα τελευταία τρία χρόνια), έρχεται ο πολύς, πολυγραφότατος επί παντός επιστητού, «δημοσιογράφος» Πάσχος Μανδραβέλης στην ίδια εφημερίδα στις 8 Ιουλίου 2011, ο οποίος δηλώνει, μιλώντας για τον διάλογο που είχε ανοίξει μέσα από την συγκεκριμένη εφημερίδα μεταξύ του κυρίου Μάνου και του κου Λοβέρδου: «Το πρώτο πρόβλημα της επιστολής του κ. Ανδρέα Λοβέρδου («Η τιμή των φαρμάκων», «Καθημερινή» 6.7.2011), που απαντά στην οργή του κ. Στέφανου Μάνου («Αίσχος, κ. Λοβέρδο» «Κ» 5.7.2011) είναι το ακατανόητό της. Από την ανταπάντηση («Αίσχος, κ. Λοβέρδο, ξανά», «Κ» 7.7.2011) συνάγεται το συμπέρασμα πως ο κ. Μάνος κάτι κατάλαβε. Οι υπόλοιποι, όμως, που χρεωνόμαστε δισεκατομμύρια για τις φαρμακευτικές δαπάνες μπερδευτήκαμε από τα ΜΥΣΗΦΑ τα άρθρα 34 και 38 του ν. 3918/2011, τα μεσοσταθμικά κ.λ.π. Το αποτέλεσμα είναι να ελπίζουμε ότι κάτι γλιτώνουμε, αλλά να φοβόμαστε ότι και πάλι οι φόροι μας πάνε στον βρόντο».

Αγαπητοί αναγνώστες, πριν εκθέσω την πραγματικότητα και τις απόψεις μου, θα αποδεχθώ, για την οικονομία του διαλόγου, ότι οι άνθρωποι έχουν δίκιο. Πράγματι, αποδέχομαι ότι μετά από 30 χρόνια δραστηριοτήτων στην αγορά του φαρμάκου, στην οποία συνυπάρχουν, φαρμακοποιοί, γιατροί, φαρμακευτικές εταιρείες (οι κυριότερες είναι πολυεθνικές), φαρμακεία και φαρμακαποθήκες, οι άνθρωπο αυτοί ξύπνησαν και κατάλαβαν, ότι το καθεστώς που οι ίδιοι είχαν δημιουργήσει, ήταν απαράδεκτο και βόλευε αποκλειστικά τους φαρμακοποιούς. Να αποδεχτώ ακόμα ότι εγώ δεν έκανα τίποτα, σαν φαρμακοποιός, γιατί με βόλευε αυτή η κατάσταση. Ακόμα όμως και αν είναι έτσι τα πράγματα, δεν θα έπρεπε να σχεδιάσουν ένα οδικό χάρτη που θα εμπεριείχε την στρατηγική, μέσα από την οποία θα δημιουργούνταν μια ποιο ορθολογική αγορά χωρίς να προκληθούν καταστάσεις ανάλογες αυτών που ζούμε τώρα; Δεν έχουν την ευθύνη να κάνουν κάτι τέτοιο, και μάλιστα μέσα από διάλογο, αφού όλοι εμείς, και κυρίως τα νεότερα παιδιά που άνοιξαν ένα φαρμακείο, στηρίχτηκαν σε ένα συγκεκριμένο νομοθετικό πλαίσιο που βρήκαν, και είχαν δημιουργήσει οι συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις; Και στο κάτω-κάτω της γραφής, τι σχέση έχουν όλα αυτά με την μη καταβολή χρημάτων που οφείλουν προς τους φαρμακοποιούς;

Αγαπητοί αναγνώστες μην ψάχνετε απάντηση στα παραπάνω απλοϊκά ερωτήματα, γιατί απλούστατα, δεν είναι στους στόχους τους ο εξορθολογισμός  της αγοράς. Οι προθέσεις είναι καθαρά επικοινωνιακού τύπου και το μόνο που επιδιώκουν είναι να προκαλέσουν την αγανάκτηση των πολιτών έναντι των φαρμακοποιών, που ο κύριος Λιαρόπουλος χαρακτηρίζει σαν τους «δημοφιλέστερους επαγγελματίες της υγείας», έτσι ώστε να περάσουν όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα τα πραγματικά τους σχέδια.

Οι επικοινωνιακές μάλιστα «ντρίπλες» επισφραγίζονται και από στοιχεία «αντικειμενικότητας», όπως για παράδειγμα η αναφορά στην «σοσιαλδημοκρατική» Σουηδία, από το κύριο Πάσχο Μανδραβέλη. Γράφει λοιπόν ο «πανεπιστήμων»:
«Στη σοσιαλδημοκρατική Σουηδία ορίζουν και εκεί, όπως εδώ, τις χονδρικές τιμές και τις λιανικές τιμές... Θα παραθέσω τα στοιχεία της σουηδικής πρακτικής:

» Για όσα φάρμακα έχουν χονδρική τιμή (μαζί με τον ΦΠΑ) μέχρι 7 ευρώ, η λιανική τιμή διαμορφώνεται με προσαύξηση της τιμής κατά 20% πλέον ενός σταθερού ποσού 2,91 ευρώ. Με αυτό το σύστημα το Salospir στη Σουηδία θα είχε λιανική τιμή 3,89 ευρώ. Για φάρμακα με χονδρική τιμή από 7 μέχρι 30 ευρώ, ο φαρμακοποιός προσαυξάνει τη χονδρική τιμή κατά 3% και προσθέτει 4,09 ευρώ για να διαμορφώσει τη λιανική τιμή. Από 30 έως 550 ευρώ, η χονδρική τιμή προσαυξάνεται κατά 2% και προστίθενται 4,37 ευρώ. Τέλος, για τα ακριβά φάρμακα πέραν των 550 ευρώ, η λιανική τιμή προκύπτει από την πρόσθεση 15,53 ευρώ στη χονδρική τιμή. Το Somatuline στη Σουηδία θα είχε λιανική τιμή 1.259,09 που είναι το άθροισμα της χονδρικής με ΦΠΑ συν το περιθώριο των 15,53 ευρώ.

» Ο Σουηδός φαρμακοποιός κάθε φορά που διαθέτει Somatuline κερδίζει 15,53 ευρώ, ενώ ο Έλληνας συνάδελφός του κερδίζει 435,24 ευρώ».

Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

Στο επόμενο η πραγματικότητα σχετικά με το κέρδος και τις τιμές

Επιστροφή


Αναλύσεις - Μελέτες
Γρίπη - H1N1
Παιδεία και Κοινωνία
Ασφαλιστικό
Ασφαλιστικό - Κόμματα
Ασφαλιστικό - Οικονομία

Μας ενδιαφέρει όλους
Διατροφή
Αλλεργίες
Aids / HIV
Διαβήτης
Ισορροπημένη Διατροφή
Εγκυμοσύνη
Καρδιολογικά Θέματα
Καρκίνος
Ουρολογικά Θέματα
Παχυσαρκία
Πνεύμονας...Ζωής
Οφθαλμολογία
Σεξουαλική Υγεία
Στοματική Υγιεινή
Το Γνωρίζατε αυτό;
Ορθοπεδικά Θέματα
Περιοχή μελών
* Ξέχασα τον κωδικό
*Εγγραφή νέου μέλους
Θέματα
Υγεία & Οικογένεια
Υγεία & Πρόληψη
Υγεία & Άντρας
Υγεία & Γυναίκα
Υγεία & Παιδί
Υγεία & 3η Ηλικία
Υγεία & Ομορφιά
Υγεία & 4 Εποχές
Υγεία & Διατροφή
Υγεία & Ευ Ζήν
Υγεία & Sex
Ψυχική Υγεία

Newsletter
Newsletter
Αρχική Σελίδα | Όροι Χρήσης | Προστασία Προσωπικών Δεδομένων

Οι πληροφορίες οι οποίες παρέχονται στον διαδικτυακό τόπο medinfo.gr δέν έχουν συμβουλευτικό,
αλλά καθαρά πληροφοριακό χαρακτήρα. Παρακαλόύμε συμβουλευτείτε τον ιατρό σας.


© 2019 Medinfo   Κατασκευή ιστοσελίδων: ATnet Communications Α.Ε.