Δευτέρα 16 Σεπτεμβρίου 2019 11:37
MedInfo
Εκτύπωση σελίδας  Στείλ'το σε φίλο 
 


Θεματική Αναζήτηση:


Απόψεις
Περί διαπραγμάτευσης και λοιπών κυβερνητικών αστειοτήτων
Επιμέλεια: Δημήτρης Πανταζής - Φαρμακοποιός 
Πηγή: Medinfo.gr   
Δημοσιεύθηκε: Στις 29/11/2012 ώρα: 08:59
Μικρότερη γραμματοσειρά Επαναφορά γραμματοσειράς Μεγαλύτερη γραμματοσειρά
Όσοι παρακολουθούν τον μικρό αυτό διαδικτυακό τόπο γνωρίζουν, ότι αυτός δεν ασχολείται με την κεντρική πολιτική σκηνή, αλλά με την πολιτική υγείας και τις επιδράσεις της στην προσωπική και συλλογική μας υγεία.

Τα πολιτικά όμως τεκταινόμενα, στα οποία συμμετέχουμε όλοι, με διάφορους τρόπους, ενεργητικούς ή παθητικούς, έχουν ξεπεράσει κατά πολύ αυτά που μέχρι χθες γνωρίζαμε. Οι πολιτικές αποφάσεις των κυβερνώντων, έχουν πλέον φτάσει να προκαλέσουν μια καθαρά ανθρωπιστική κρίση, η οποία δεν επηρεάζει απλά την υγεία μας, αλλά την βλάπτει σοβαρά. Η κατάσταση αυτή λοιπόν, μας αναγκάζει να ασχοληθούμε επιτακτικά με την πολιτική τους, τα λεγόμενα τους και τις πράξεις τους. Μας αναγκάζει, αν θέλετε, να σηκωθούμε από το «συννεφάκι» πάνω στο οποίο είχαμε κάποιοι ξαπλώσει (όσοι από εμάς το είχαμε πράξει), θεωρώντας ότι η αρένα της κεντρικής πολιτικής σκηνής είναι κάτι που δεν αφορά τους επιστήμονες της υγείας.

Ασχολούμενος λοιπόν κανείς με την «κεντρική» πολιτική σκηνή, οι φράσεις που θα συναντήσει να έχουν περισσότερο χρησιμοποιηθεί το τελευταίο διάστημα, είναι: «η σκληρή διαπραγμάτευση» και το «λόμπυ της δραχμής». Το δεύτερο είναι τόσο θολό, που δεν πιστεύω, τουλάχιστον εγώ, ότι αξίζει τον κόπο να ασχοληθεί κάποιος μαζί του στα σοβαρά. Όσον αφορά το πρώτο όμως, δηλαδή την σκληρή διαπραγμάτευση, διερωτώμαι και εγώ, όπως νομίζω και πολλοί συμπολίτες μας, ποιο είναι το περιεχόμενο της, και σε τι διαφέρει η σκληρή από την ήπια, ή και την ανύπαρκτη διαπραγμάτευση, δεδομένων των συνθηκών που ζούμε και των στόχων που έχουν επιτύχει οι κυβερνήσεις αυτά τα χρόνια. Θέλησα λοιπόν, να διερευνήσω και να αναζητήσω στα «κιτάπια» μου, αυτά που μας δίδασκαν στα σεμινάρια, Έλληνες και ξένοι, στελέχη επιχειρήσεων, ή ‘Έλληνες και ξένοι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, σχετικά με το θέμα αυτό. 

Διαπραγμάτευση
Σύμφωνα λοιπόν με τους ειδικούς, ο τρόπος που τίθενται οι στόχοι της διαπραγμάτευσης διαδραματίζει σημαντικό ρόλο για την ίδια την έκβαση της. Οι στόχοι της διαπραγμάτευσης, μας ενημερώνουν οι μελετητές της, απαιτείται να είναι πάντα τρισυπόστατοι. Αυτό σημαίνει ότι:
• Θα πρέπει να έχουμε μια Θέση Στόχο (target position), η οποία θα αντιπροσωπεύει αυτό που η χώρα μας θέλει να επιτύχει με την διαπραγμάτευση.
• Θα πρέπει επίσης να καθοριστεί ένας Ελάχιστος Στόχος (minimum position), που θα αντιπροσωπεύει το απόλυτα ελάχιστο που μπορεί αυτή η χώρα να αποδεχτεί κατά την διαπραγμάτευση με την άλλη πλευρά.
• Τέλος είναι απαραίτητο η χώρα μας να έχει Στόχο Ανοίγματος (opening position), που θα αποτελεί την αρχική πρόταση πάνω στην οποία θα πρέπει να αναπτυχθεί η διαπραγμάτευση.

Και εδώ μπαίνουν τα πρώτα ερωτήματα. Ποια μπορεί να ήταν ή θέση ανοίγματος της χώρας μας με τους δανειστές μας, όταν άρχισε αυτή η «διαπραγμάτευση»; Ποια ήταν και ποια συνεχίζει να είναι η θέση στόχος της χώρας μας κατά την διάρκεια της «διαπραγμάτευσης»; Και το κυριότερο, μετά από όλα όσα έχουν διαδραματιστεί και διαδραματίζονται το τελευταίο ιδιαίτερα χρονικό διάστημα στην χώρα μας, ποιος είναι ο Ελάχιστος Στόχος;

Αν δεν κάνω λάθος, οι κυβερνώντες έχουν διαπράξει ήδη το πρώτο σημαντικό λάθος σε αυτή την διαδικασία, συμπυκνώνοντας και τους τρεις στόχους, στον εξής ένα: «την πάση θυσία παραμονή της χώρας στο ευρώ». Μα έτσι έχουν υποθηκεύσει την ίδια την διαπραγμάτευση, που υποτίθεται κάνουν, παρέχοντας περισσότερα όπλα, από αυτά που ήδη έχουν, στους ανταγωνιστές μας (που τους αποκαλούμε χάριν ευφωνίας εταίρους).

Φυσικά, κάποιος θα μπορούσε να αντιπροτείνει, ότι η παραμονή της χώρας μας στην ζώνη του ευρώ είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου για αυτήν. Όμως, αν αυτό αληθεύει, θα πρέπει να γίνει περισσότερο συγκεκριμένο και χειροπιαστό, γιατί σίγουρα ο εξαθλιωμένος σημερινός πολίτης, θύμα των μνημονίων και των κυβερνητικών πολιτικών, στον οποίο δεν παρέχεται καμία ελπίδα για το αύριο, είτε για τον ίδιο, είτε για την οικογένεια του, δεν έχει τρόπο να αντιληφθεί πως εννοούν την ζωή και τον θάνατο αυτοί που τον καλούν να υπομείνει «για το συμφέρον της χώρας» την εξαθλίωση στην οποία τον έχουν υποβάλλει.

Επίσης ακούσαμε να λέγεται επανειλημμένα, ότι διαπραγμάτευση σημαίνει κάνω παραχωρήσεις. Πράγματι, οι ειδικοί σημειώνουν, ότι μία από τις πλέον σημαντικές δραστηριότητες, σε μία διαπραγμάτευση, είναι η εκχώρηση και αποδοχή παραχωρήσεων από την άλλη πλευρά. Και συμπληρώνουν:
• Ποτέ μην κάνεις μία παραχώρηση πριν γνωρίσεις όλες τις απαιτήσεις και τις «θέσεις ανοίγματος» του συνομιλητή σου.
Διερεύνησε τις προθέσεις τους για να τις αποκαλύψεις.
• Ποτέ μην κάνεις μία παραχώρηση, εκτός  και αν σου κάνουν μία. Μην αισθάνεσαι ποτέ ένοχος γιατί αποδέχτηκες την παραχώρηση.
• Θα πρέπει βαθμιαία να μειώνεις το «μέγεθος» των παραχωρήσεων που κάνεις. Αρχικά μπορεί να θέλεις να προσφέρεις μία παραχώρηση «κανονικού μεγέθους». Καθώς όμως ο χρόνος κυλά, θα πρέπει να κάνεις όλο και μικρότερες παραχωρήσεις. Αυτό βοηθά τον συνομιλητή σου να καταλάβει ότι εσύ προσεγγίζεις την τελική σου θέση και η επιθυμία σου για παραχωρήσεις μειώνεται σημαντικά.
• Αν σου ζητηθεί μία παραχώρηση που δεν συνάδει με τους στόχους σου μην φοβηθείς να απαντήσεις, «Λυπάμαι, αλλά αυτό δεν μπορώ να το κάνω».
• Όλες οι παραχωρήσεις που κάνεις είναι δοκιμαστικές μέχρι να φθάσετε στην τελική συμφωνία. Θυμήσου, ότι θα μπορούσες να πάρεις μία παραχώρηση πίσω αν η κατάσταση αλλάξει.
• Να είσαι σίγουρος για τις θέσεις σου, και να μην κάνεις παραχωρήσεις απρόσεκτα.  Μην ξεχνάς ότι υπάρχει ο κίνδυνος να χάσεις τον σεβασμό του συνομιλητή σου σχετικά με τις διαπραγματευτικές και επικοινωνιακές σου δεξιότητες. Όλοι θέλουν να συναλλάσσονται με κάποιον που είναι οξύνους και με τον οποίον θα μπορούν να συναλλάσσονται και στο μέλλον. Μην δίνεις την εντύπωση του προσωρινού.

Ξανακοιτώντας τα παραπάνω, διαπιστώνει κανείς εύκολα, ότι και τα 6 σημεία, οι κυβερνώντες, τα έχουν χειριστεί λάθος (100% «επιτυχία»). Συγκεκριμένα:
• Αποδεχτήκαμε την πολιτική των μνημονίων, χωρίς πρώτα να γνωρίσουμε καλύτερα τις απαιτήσεις αυτών που μας ώθησαν προς τα εκεί (Βλέπε ομολογίες Ρουμελιώτη, και όχι μόνο).
• Κάνουμε συνεχώς όλο παραχωρήσεις, χωρίς να μας παραχωρείτε τίποτα, εκτός από την «διευκόλυνση» που μας κάνουν, να ξεπληρώσουμε με δανεικά που μας δίνουν οι ίδιοι, με το αζημίωτο φυσικά, αυτά που μας φόρτωσαν σαν χρέη τα προηγούμενα χρόνια (εξοπλιστικά προγράμματα, Siemens, κλπ).
• Βαθμιαία κάνουμε όλο και... μεγαλύτερες παραχωρήσεις, φτάνοντας στο σημείο της πλήρους εκχώρησης της εθνικής μας κυριαρχίας, χωρίς καμία εγγύηση για το άμεσο και απώτερο μέλλον, μετατρέποντας μια οικονομική κρίση σε ανθρωπιστική.
• Δεν έχουμε πει ούτε μια φορά: «λυπούμαστε, αλλά αυτό δεν μπορούμε να το κάνουμε». Αντίθετα προσπαθούμε να περάσουμε «στα μουλωχτά» και κρυφά από τα βουλή, μέτρα που είναι κατάφωρα αντιδημοκρατικά και αναποτελεσματικά.
• Όλες τις παραχωρήσεις τις έχουμε κάνει μόνο και μόνο για να πάρουμε μια δόση και χωρίς να έχουμε φτάσει σε τελική συμφωνία για το κύριο ζήτημα, το ζήτημα του χρέους.
• Μήπως ακριβώς για όλα τα παραπάνω λάθη, έχουμε χάσει και τον σεβασμό των συνομιλητών μας και ιδιαίτερα εκείνων που κατανοούν τα αδιέξοδα της συγκεκριμένης κατάστασης; Μήπως ακριβώς οι «απρόσεκτες» και πρόχειρες παραχωρήσεις έκαναν τους δανειστές μας να «ξεθαρρέψουν» και να απαιτούν παραχωρήσεις που φτάνουν να αρνούνται ακόμα και την εθνική μας κυριαρχία;

Οι κυβερνώντες όμως, αλλά και αρκετοί από τους πρόθυμους «συνοδοιπόρους» τους, που φέρουν ποικίλες ιδεολογικές ταμπέλες (έτσι ώστε να αποκτά και «εθνική» χροιά η «προσπάθεια»), μας λένε ότι το κόστος μιας σύγκρουσης με τους δανειστές μας θα είναι πολύ πιο καταστροφικό σε σύγκριση με αυτό που έχουμε υποστεί μέχρι τώρα, αλλά και αυτό που θα κληθούμε να υποστούμε στο μέλλον, ακολουθώντας τις επιταγές τους. Τι σημαίνει όμως αυτό; Πόσο ποιο καταστροφική μπορεί να είναι μια πολιτική για μία μητέρα 47 ετών με τρία παιδιά που μένει άνεργη και δεν έχει την δυνατότητα να επιβιώσει;
Πόσες ανάλογες περιπτώσεις μπορούμε να ανεχτούμε (για το καλό μας); Πόσες αυτοκτονίες; Πόσες κλεισμένες επιχειρήσεις; Τι ποσοστό ανεργίας; Τι ποσοστό ασθενών χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, κλπ;

Με άλλα λόγια ποιοι είναι εκείνοι οι δείκτες, κοινωνικοί και οικονομικοί, που καθιστούν μια κοινωνία βιώσιμη και δεν της επιτρέπουν να μετατραπεί σε επίγεια… κόλαση; Σε αυτό το ερώτημα οι «σωτήρες» δεν έχουν δώσει απάντηση και τέλος πάντων τα όσα ψελλίζουν βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με τα όσα έταζαν στον κόσμο όταν μας καλούσαν να γίνουμε μέλη της Ένωσης. Τότε, μας έλεγαν ότι μπαίνοντας στην Ένωση, δεν θα γίνουμε Βουλγαρία, σήμερα μας λένε να γίνουμε Βουλγαρία για να μείνουμε στην Ένωση.

Τους στόχους, ούτε τους επεξεργάστηκε ποτέ, ούτε μπορούσε να τους θέσει το κυρίαρχο ελληνικό πολιτικό σύστημα, γιατί απλούστατα δεν είχε ποτέ στρατηγικό στόχο για την ελληνική κοινωνία και φυσικά ουδέποτε είχε συντάξει ένα σχέδιο για ένα παραγωγικό μοντέλο που να ταιριάζει στην χώρα μας (να στηρίζεται στα συγκριτικά της πλεονεκτήματα), ούτε είχε φροντίσει να δημιουργήσει μια αποτελεσματική δημόσια διοίκηση, ιδιαίτερα μετά την εσπευσμένη ένταξη της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπου η χώρα μας ήταν υποχρεωμένη να αντιμετωπίσει κράτη με πολύ ισχυρά ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα.

Είναι λοιπόν φυσικό, με τον ίδιο πρόχειρο τρόπο που αντιμετώπισαν τις καλές ημέρες, να αντιμετωπίζουν και την κρίση. Μόνο που αυτή η κρίση εφαρμόζεται με τρόπο που ξεφεύγει από τα στενά οικονομικά όρια και καταλήγει σε κρίση ανθρωπιστική για την χώρα μας, ενώ ταυτόχρονα ενέχει κινδύνους αποσταθεροποίησης της Ευρώπης, και όχι μόνο. Να λοιπόν γιατί ήταν απαραίτητο η χώρα μας να έχει επεξεργαστεί, σε αυτή την διαπραγμάτευση, και θέσεις ανοίγματος, και θέσεις στόχους και φυσικά να έχει ορίσει και ελάχιστο στόχο. Η συνεχής υποχωρητικότητα, απέναντι σε παράλογες απαιτήσεις, που δεν οδηγούν σε λύση, ποτέ δεν βοήθησε κανένα έθνος, ομάδα ή άνθρωπο να ξεπεράσει κρίσιμες καταστάσεις και να επιλύσει διαφορές, μικρές ή μεγάλες, που προέκυπταν από την εφαρμογή διάφορων πολιτικών.

Στο σημείο αυτό θα μου επιτρέψετε μια μικρή ιστορική αναφορά, που συνηγορεί στην ανάγκη ύπαρξης ελάχιστου στόχου και διάθεσης για αντίσταση, στην περίπτωση που ο αντίπαλος δεν το λαμβάνει υπόψη.

Πριν από το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο λοιπόν, οι πραγματικές διαθέσεις των τότε «φιλελεύθερων», «δημοκρατικών» κυβερνήσεων, όσο αφορά τις προσπάθειες που έπρεπε να γίνουν για να αποφευχθεί ο πόλεμος, φάνηκαν στην συνδιάσκεψη του Μονάχου. Στην συνδιάσκεψη αυτή γράφτηκε ίσως, μια από τις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας και της διπλωματίας και αφορά την παράδοση ενός έθνους και ενός λαού στα νύχια του ναζισμού. Συχνά τα έθνη κατακτιόνταν από τους εχθρούς τους, αλλά ποτέ πριν το Μόναχο ένας περήφανος λαός δεν είχε υποχρεωθεί να υποταχθεί από τους συμμάχους του και από εκείνους που προσποιούνταν τους δημοκρατικούς φίλους. Το μέτωπο των Γάλλων και η αμείλικτη απόφαση των άγγλων να επεξεργαστούν την καταστροφή της Τσεχοσλοβακίας υπήρξαν πολύ βαριές προδοσίες για να μπορούν να ξεχαστούν. Ο Chamberlain και ο Daladier αποτελούν ίσως τις πιο γραφικές και άθλιες καρικατούρες της σύγχρονης ιστορίας, μέχρι τώρα.

Η δικαιολογία των «Δημοκρατικών» κρατών, για την σταύρωση στην οποία υπέβαλλαν τον Τσεχοσλοβάκικο λαό βασίζονταν στο γεγονός, ότι οι χώρες αυτές ισχυρίζονταν, πως δεν εμπιστεύονταν την ΕΣΣΔ. Τον Αύγουστο του 1939, μας λέει ο D.F. Fleming (καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής στο πανεπιστήμιο του Vanderbilt και μετά καθηγητής κοινωνικών επιστημών στο Monmouth College και ταυτόχρονα μέλος πολυάριθμων ενώσεων πολιτικών επιστημών), «…σε μια συνεδρίαση του Ινστιτούτου Harris στο πανεπιστήμιο του Σικάγου, ζήτησα από τον πρόεδρο Benes (της Τσεχοσλοβακίας) να μου πει αν η Ρωσία θα είχε στηρίξει τον Σεπτέμβριο του 1938 την Τσεχοσλοβακία, αν αυτός είχε αποφασίσει να αντισταθεί με τα όπλα». Χωρίς κανένα δισταγμό αυτός μου απάντησε:
«δεν είχα ποτέ την παραμικρή αμφιβολία ότι η Ρωσία δεν θα μας βοηθούσε με όλα τα μέσα που είχε στην διάθεση της. Όμως δεν είχα το κουράγιο να αντιμετωπίσω τον πόλεμο εμπιστευόμενος μόνο την βοήθεια από την Ρωσία. Γνώριζα ότι η Βρετανική και Γαλλική κυβέρνηση θα μετέτρεπαν την χώρα μου σε μια νέα Ισπανία» .
Δεν γνωρίζω πόσο ικανοποιημένος έμεινε ο Fleming από αυτή την απάντηση, αλλά προσωπικά εγώ, υποστηρίζω ότι ένας λαός, ένας έντιμος πολιτικός, μια πατριωτική παράταξη, δεν μπορεί στο όνομα τέτοιων εκβιασμών να αποδέχεται την υποταγή. Εξ’ άλλου ούτε η Τσεχοσλοβακία, ούτε η υπόλοιπη Ευρώπη βγήκαν κερδισμένες από την εφαρμογή αυτών των πολιτικών, αφού όχι μόνο δεν απέφυγαν τον πόλεμο, αλλά υπέστησαν τρομακτικές καταστροφές και οι ίδιες, από την ναζιστική θηριωδία.

Πολλές φορές η θέληση να παλέψεις για μια δίκαια υπόθεση, ακόμα και όταν φαίνεται ότι ο αντίπαλος είναι πολύ ισχυρός, αξίζει τον κόπο, και τέλος πάντων έχει περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας από μια συνεχή και άνευ όρων υποχωρητικότητα απέναντι σε κράτη, ομάδες ή ανθρώπους που λόγω ιδεοληψιών, ή ακόρεστης δίψας για επικράτηση και επιβολή, δεν μπορούν να κατανοήσουν την ανάγκη του αμοιβαίου οφέλους και της κοινωνικής αλληλεγγύης.

Όμως για τους στόχους και τα μοντέλα διαπραγμάτευσης θα επανέλθουμε στο επόμενο άρθρο μας.

Δημήτρης Πανταζής
Φαρμακοποιός

Επιστροφή


Αναλύσεις - Μελέτες
Γρίπη - H1N1
Παιδεία και Κοινωνία
Ασφαλιστικό
Ασφαλιστικό - Κόμματα
Ασφαλιστικό - Οικονομία

Μας ενδιαφέρει όλους
Διατροφή
Αλλεργίες
Aids / HIV
Διαβήτης
Ισορροπημένη Διατροφή
Εγκυμοσύνη
Καρδιολογικά Θέματα
Καρκίνος
Ουρολογικά Θέματα
Παχυσαρκία
Πνεύμονας...Ζωής
Οφθαλμολογία
Σεξουαλική Υγεία
Στοματική Υγιεινή
Το Γνωρίζατε αυτό;
Ορθοπεδικά Θέματα
Περιοχή μελών
* Ξέχασα τον κωδικό
*Εγγραφή νέου μέλους
Θέματα
Υγεία & Οικογένεια
Υγεία & Πρόληψη
Υγεία & Άντρας
Υγεία & Γυναίκα
Υγεία & Παιδί
Υγεία & 3η Ηλικία
Υγεία & Ομορφιά
Υγεία & 4 Εποχές
Υγεία & Διατροφή
Υγεία & Ευ Ζήν
Υγεία & Sex
Ψυχική Υγεία

Newsletter
Newsletter
Αρχική Σελίδα | Όροι Χρήσης | Προστασία Προσωπικών Δεδομένων

Οι πληροφορίες οι οποίες παρέχονται στον διαδικτυακό τόπο medinfo.gr δέν έχουν συμβουλευτικό,
αλλά καθαρά πληροφοριακό χαρακτήρα. Παρακαλόύμε συμβουλευτείτε τον ιατρό σας.


© 2019 Medinfo   Κατασκευή ιστοσελίδων: ATnet Communications Α.Ε.